Kendi doğamız ve yaşam biçimimiz arasındaki açı ne kadar büyükse, kendi doğamıza ne kadar uyumsuz yaşıyorsak mutsuzluğumuz, nevrozumuz o kadar fazla olur. Kendi doğasına uyumsuz yaşayabilme kapasitesi herkeste farklıdır. Bu kapasitenin üstüne çıkan koşullarda artık minumum uyum bile sağlanamadığı için kişi patalojik vakaya dönüşür… ve “normal nevrotik” dünyaya yeniden adapte edilmeye çalışılır. Normal nevrotik dünyanın onu delirttiği hesaba katılmadan.
Delilikte insan kendi iç dünyasıyla uyum içinde olduğu için mutludur. Dış dünyanın ona deli diye bakması umrunda bile değildir. İnsan mutlu olabilme ihtiyacı içinde her yolu dener. Kimi delirerek, kimi içki şişesinde, kimi çok para kazanmaya çalışarak, kimi tıkınarak, kimi türlü uyarıcı ve uyuşturucularla.
Bu geçici hazlar içinde mutluluk arayışları da bir tür delilik değil midir?
Bunları da okumak isteyebilirsiniz:
Birden fazla düğüm noktası üzerinden iletişim kuran ağların herhangi birinde çökme yaşansa dahi, ile...
Çınar ağacının üzerine konan kelebeğin, çınar ağacını cansız devasa bir madde olarak algılaması norm...
Şimdi; tüm yaşamımızın içinde genleştiği o uçsuz bucaksız evren, bizi zihnimizin sınırlarının ötesin...
2 Cevaplar Kime:“Uyum İçin Delilik”
delilik hayatın kanatlarıdır
Kesinlikle.
