Dünyanın düşsel görüntüler geçidini kayıtsızca seyrederken Schophenhauer’un söylediği sözü düşünüyorum:
“Büyük acılar daha önemsizlerinin hissedilmesini engeller ve tersine, büyük acıların yokluğunda en küçük dertler ve sıkıntılar bile bize büyük acı verir.”
Yaşantımızda büyük acılarımızın her zaman olacağı gerçeğini duyumsamak, minik bir panik kıymığı batırıyor yüreğime.
Zihnimi sakinleştirmek istiyorum.
Sonsuzluğu düşüneyim bari derken kayış atıyor…
Bedenimi atomlarına ayrılmış bir gaz bulutu gibi hissetmeme engel olamıyorum.
Sert bir rüzgarın eserek tüm parçalarımı gezegenin her bölgesine savurmasını diliyorum…
Bunları da okumak isteyebilirsiniz:
Kendine mahkum...
Dün akşam dolunaya baktım uzun bir süre. Kurt adama dönüşmeyi bekledim ama olmadı. Kıllanasım geld...
Dün akşam dolunaya baktım uzun bir süre. Kurt adama dönüşmeyi bekledim ama olmadı. Kıllanasım geld...
Olduğu gibi hisler ...
Koyu bir beyazlığın sildiyi geceye kendimi verdim. Alnımı yastığımın üzerinde tutmak gayretimi si...
Koyu bir beyazlığın sildiyi geceye kendimi verdim. Alnımı yastığımın üzerinde tutmak gayretimi si...
Biz
Her iki kişiden biri, "her iki kişiden biri onlardan" diyor. Bu ne vahim bir tablo! Kısacası; her ...
Her iki kişiden biri, "her iki kişiden biri onlardan" diyor. Bu ne vahim bir tablo! Kısacası; her ...
Bilgi Paylaştıkca Çogalır...
2 Cevaplar Kime:“Acı”
“Büyük acılar daha önemsizlerinin hissedilmesini engeller ve tersine, büyük acıların yokluğunda en küçük dertler ve sıkıntılar bile bize büyük acı verir.”
tam aksi oluyor bende.
bir schopenhauer olmadığım için mi? veyahut “yeterince” büyük değil miydi acılarım? bence kocamanlardı ama…
Acı ona baktığımız yere göre şiddettiğini değiştirir. Bazen parmağı çizilen bir insan kolu kopandan daha fazla acı çekebilir.