Tanrı insanoğlunu onunla oynamak için yaratmış olamaz.

Tanrı bilir, fakat karar vermez.

Kararları biz faniler veriyoruz.

Ve ne yazık ki; bir kısmını aklımızı kullanmadan verip sonra da sorumluluğu Tanrı’ya devretmeye çabalıyoruz.

Bir kısmını da, kendi isteklerimiz olduğu halde Tanrı’nın istekleriymiş gibi sunuyoruz.

Tanrı bunu yemez.

Arzularımız sırtımızda taşıdığımız küfe gibi.

Nasıl da tıkıyoruz içine elde etmek istediklerimizi.

Üstelik altta elde edemediklerimiz varken.

* Bence insan hayvan olarak doğar. Onu insan yapan, çevresindeki diğer insanlardır.

* İnsanın para kazanmasını anlıyorum. Anlayamadığım paranın insanları kazanması.

* İnsanoğlu, doğaya sahip değil ait olduğunu anladığında iş işten geçmiş olacak.

* Korkulacak en son şeydir aşk, çünkü geçicidir.

* Bağımsızlığımızı elde ettiğimizde, bağımsızlığımıza bağımlı oluruz…

Amacımızın, her düşün gerçeğe dönüşmesini sağlamaktan ziyade düşlerimizin hayatımızı değiştirebilecek planlar haline gelebilmesini sağlayacak bir zihin yapısına kavuşmak olmasını istiyorum. Gerçekler karşısında yok olup giden hayaller, düş kurmamızı engellerse beynimiz kurur. Beynimiz kurursa ruhumuz büzüşür. Ruhumuz büzüşürse pısarız. Beynimizi besleyelim. Gerçekleştiremeyecek bile olsak hayallerimiz olsun.

* Çaresizliğin membağından akan bir ümit zehirlidir. Sakın içeyim deme! Yavaş yavaş öldürür…

* Ne istediğini bilmek kadar ne istemediğini bilmek de önemli…

* Düşünceleri eyleme dönüştürmek için gerekli malzemeler: Huni, direksiyon, düdük…hmmm bi de demir tozu. öyle işte.

* Zaman aklımızı kendi fraktalında burkarken uyuşturucusunu beynimize yavaş yavaş zerk ediyor. Bu yüzden hepimiz, aynı anı aynı anda yaşadığımız yanılsamasıyla yaşıyoruz.

* Düşünce kanallarımı açayım derken beynim zedelenmiş benim. Nasıl bakarsam bakayım görmemem gerken şeyleri de görüyorum.

* Bir teklifim var deliyi kuyuya atalım ehi…

* Deneyimlerimiz  bizlerin duygu repertuarlarının nadide mücevherleridir. Ve deneyimden bahsetmişken C.S. Lewıs’in sözünü akıtmak istiyorum; Deneyim: En acımasız öğretmen odur. Fakat en iyi öğretmen de odur.

* Televizyonlar:  kitlesel hipnoz makineleri .  Uzun süre bakınca beyin pırtlıyıveriyor…

* Beynimizin cerahatı parmaklarımızdan yazı olarak akmalı. Aklımızı temizlemek için iyi bir yol bu…

* Korkudan korkmuyorum. Korktuğum, korkusuz olmak…( Sağ  kaşını kaldırır. Piposunu arar fakat bulamaz, zira içmiyordur.Bozuntuya vermez taş atıp dikkati başka yere çeker…

* Gerçek ile düş arasında gerilmiş ince ipin üzerinde canbazlık yapmak istiyorsak aklın şemsiyesine ihtiyacımız var. Bu arada bazen, gerçek ile düşün birbirine karıştığı bir ortamda muuhahahahaha şeklinde kahkaha atmak isteğim oluyor. Neyse ki geçmesini beklediğimde sönümleniyor bu istek.

Yalnızlık…

Bazen budur insanı kamil eden, şair eden…

Yalnızlık,

Aklı kemiren aç bir kurtcuk.

Yalnızlık,

Erdemin damıtıldığı sıcak bir kazan…

* Acıyı dindirecek bilginin, acının kendisiyle elde ediliyor olması düşündürücü. Acı çekmemek için acı çekmek ne garip.

* Aklımın erdiği kadar yaşadım . Hayatım kısaldıkça aklım uzadı ..

En yaman şavaş akılla yapılandır ve sözler aklın yansımasıdır.

Bazen kelimelerle ateş etmeli, taramalı.

Bir ok bir kişi öldürür ama akılla yoğrulmuş bir cümle dünyayı değiştirebilir.

( Kafasını kaldırır, gözlerini yukarı doğru çevirir ve düşünürmüş gibi yapar… Bi şeyler diyecek gibi olur ama susar …

*Aklımızı keşfedecek bir aklımızın olmaması ne garip.
*Rehavetin efsunuyla bilincimi nadasa bırakmak istiyorum bazen. Hiç bir şey düşünemediğimde kıvama gelmiş olacağım. Sabırla o anı bekliyorum…

*Arayış bir tutkudur. Son noktası olmadığı için tutkudur.

*Cesaret başarının kırbacıdır…

*Tam anlamı ile sahip olmak istediğimiz şeye tam anlamıyla kaybetmeye hazır olmadan sahip olmuş sayılmayız…

* Bazı gerçekler sinsice saklanmayı severler. Gizlenirler ve hiç ses çıkartmazlar. Ta ki farklı bir bakış açısı, onları saklandıkları inlerinden bulup çıkartana kadar.
* Bence ölüm, öğrenme isteğinin tükenmesidir. Merak ölürse biz de ölürüz.